 |
روزگار غریبی است .... انگار نه انگار که تا همین پریروز یکی از فاکتورهای مهم ازدواج در این سرزمین ، خانه داشتن جناب داماد بود که بودن یا نبودنش نقش مهمی در بله گفتن عروس خانم ایفا می کرد. که گاهی عروس خانم چشم بسته ، داماد شاخ شمشاد را به غلامی پدر خود می پذیرفت .... |
 |
سخن گفتن از مردان بزرگ و انسانهاي آزادمنش بار دشواري است كه هر قلمي توانايي حمل و به سرانجام رساندن آن را ندارد . خاصه آنكه قلم كوچكي باشد در دنياي انديشه ها . اما طنين نام بزرگان ادب و هنر در اذهان مردمان هنرپرور ، همواره دل آنان را گرمي و نيرو بخشيده است . در اين ميان از جمله بزرگاني كه در راه اعتلاي نام اين سرزمين گام برداشته اند « حكيم ابوالقاسم فردوسي» است |
 |
آخر در آن عالم بچه گي ما چه مي فهميديم كه كجا به كجاست ، نقل كجاست ؟ تا سرمان را از توي كتاب بلند مي كرديم كه يك ليوان آب بخوريم ، بزرگترها مثل انكر و منكر شب اول قبر محكم مي زدند پس سرمان ، كه بچه بازيگوشي نكن ........ حواست به درسات باشه......... |
 |
دير شد ، تقويم روي ميزم را كه ديدم ، چنان « واي » گفتم كه اينگونه ادا كردن اين واژه تنها از يك حنجره زنانه برمي آمد و بس .اين همه روي بيلبوردهاي تبليغاتي سطح شهر با اين دو چشم پياله ديده بودم كه نوشته اند : چقدر زود دير ميشه ................. |
 |
مدتهاست كه قلم شكسته وصله پينه شده ام را جايي گم كرده ام .انگار كه قسمتي از وجود بي مقدار خود را گم كرده باشم ، بي قرار و آشفته ام . به هر دستاويزي آويختم تا به خود بقبولانم كه اين آشفتگي خيال از آن روست . اما هيچ دستاويزي تاب سنگيني اين پريشاني را نداشت . بيشتر كه فكر كردم ديدم اين پريشاني مثل يك ويروس با اسم و رسم و اصيل در همه ما رخنه كرده است . |
 |
نمي دانم تا چه حد با زبانهاي بيگانه آشنايي داريد ، اما مي دانم كه همه ما در تسلط بر زبان مادري مان دچار مشكل هستيم . تقصير ما هم نيست . اصولاً عادت داريم به جاي آنكه راه رفتن خود را تكميل كنيم ، اول راه رفتن كبك را بياموزيم ..... |
 |
چيز غريبی است . تا زمانی که آن را از نزديک لمس نکنی ، نمی توانی در موردش اظهار نظر کنی . تازه اين لمس کردن هم به اين سادگی ها نيست . بستگی به قدمت زمان لمستان دارد ، به علاوه تستی که بايد بابت قدرت درک حس لامسه تان بدهيد ...... |