اولين شب آرامش

می دونید چیه ؛ من مثل بقیه بچه ها شیطون نبودم ... و همیشه وقتی بقیه مشغول بازیهای جمعی و شیطنتهای خاص سن خودشون بودن می رفتم و با خودم خلوت می کردم ...

گفتم که عاشق اسبم ، بذارید یه خاطره واستون بگم :  یه بار بچه که بودم  ( حدودن 11 ، 12 سال ) رفته بودم کوه و دوباره بخاطر عشقم به خلوت کردن و تنها بودن رفتم و رفتم تا هیچکس نبیندم ، رفتم پشت کوه ، و اونجا تاثیر گذارترین اتفاق زندگی من افتاد ، اتفاقی که اثرش به قدری منقلبم کرد که حتی همین حالا هم با یادش اشکم کیبورد رو خیس کرد ، آره پس هنوزم اثرش تازست ...

یه اسب دیدم که یه پسر سوارش بود و داشت می رفت طرف جایی که من چند لحظه قبل برای رسیدن به تنهایی ترکش کرده بودم ... قبل اینکه از کنارم بطور کامل رد شن ... اسبه ایستاد و نگام کرد ، هیچ موقع نگاهش رو فراموش نمی کنم ... نمی دونم چه حسی بود ولی صورتش رو آورد نزدیکم ... فاصله ی چشمهامون خیلی کم بود ، خیلی خیلی کم و من دیگه بخاطر اشکی که ریختم نتونستم چشمهای قشنگ اسب رو ببینم ... فقط می فهمیدم که دارم اشک می ریزم ، پاک ترین اشکهای که تو زندگیم ریختم بی شک همون اشکها بود ... و بعد خودم رو بغل سوارش دیدم که از رکاب اندر افتاده بود و مشغول نوازش و دلجوییم بود و جویای علت اشک ریختنم شده بود ...

هیچ موقع نگاه پر درد و پر معنی اون اسب رو فراموش نمی کنم ... هیچ وقت ... و این یکی از لحظات روحانی بود که تو زندگیم داشتم ... شاید باورش براتون سخت باشه ولی به قدری اون کار اسب و نگاهش روم اثر گذاشت که به جرأت می تونم بگم سکوت و آرامشی ابدی بهم بخشید ... سکوت و آرامشی ابدی که قبل مرگ تجربش کردم ...

 و به عقیده ی خودم اون اسب بهترین و خالص ترین دوستی بود که تو زندگیم داشتم  ... چون فقط با یک نگاه تونستیم کل درد همدیگرو بفهمیم