اولين شب آرامش

از خدا پنهون نیس از شما چه پنهون منم یه زمانی خیلی هنرا داشتم ... آخه هنر یه چیزیه که باید تو ذات آدم باشه و بعد وقتی خودش رو تو یه زمینه نشون داد با تمرین بهش قدرت بخشید و کارای هنری رو بوجود آورد ...

با دیدن این عکسها یاد یه سری از خاطره هام افتادم  ... بعید نبود منم یه روزی از اینا بسازما ... چون یادمه بچه که بودم زیاد با همه چی ور می رفتم ... خرابکاری هم  زیاد داشتم ... البته بعضیا اسمشو می ذاشتن کنجکاوی ... اما کنجکاویهام همیشه علاوه بر ضرر و زیانهای مادی ، خطرات و لطمه های جانی و بدنی رو هم در پی داشت ...

یه نمونه ش رو براتون تعریف می کنم ... بچه که بودم ( دقیقا یادم نیست چند ساله بودم ، فقط یادمه هر کی لپمو می کشید می گفت بخورمت بچه !!! ) و من از رو این نکته پی بردم که مقطع سنی اون موقع من رو اصطلاحا بهش میگن بچه ... خوب بگذریم ... بچه که بودم به تلویزیون و کارتون خیلی علاقه داشتم ، برنامه کودک و خردسال و جوان و نوجوان و بزرگسال هم واسم فرق نمی کرد ، ولی چیزی که تاثیر زیادی رو من داشت همین کارتونا بودن ...

یکی از ظهر های جمعه نشسته بودم پای تلویزیون ( البته دراز کشیده بودم ) ... شبکه 1 بود اتفاقا ، بعد از اخبار ساعت 2 برنامه کودک شروع شد ... اول با چند تا از این دانش آموزهای نمونه مصاحبه کردن که تو مدرسشون ممتاز بودن و تونسته بودن یکی از آزمایشهای درس علوم رو به خوبی اجرا کنن ... تلویزیون شروع کرد به نشون دادن آزمایش اینا ... آزمایش اینا از این قرار بود که دو تا میخ رو از دو سر به برق وصل کرده بودن و بعد به آب نمی دونم چی چی اضافه کرده بودن که اون قدرت رساناییشو مث قبل نداشت ... میخها رو قرار دادن توی آب و با همون جریان برق آب رو گرم کردن تا اینکه جوشید ... بدون اینکه مشکل تداخل الکتریکی ( برخورد فاز و نول پیش بیاد ) ...

درست بعد از همین برنامه کارتون جیمبو پخش شد ... کارتونی که خیلی دوستش داشتم ... بعد برنامه کودک تلویزیونو خاموش کردم و رفتم اتاقم ....

ساعت 5 عصر بود که من داشتم با دو تا میخ تو دستهام از این ور اتاق می دویدم اونور اتاق ... ذهن فعال و پر شور من چیزایی رو که دیده بود با هم ترکیب کرده بود و دست به یه ابتکار زده بود ... آره میخ برام شبیه هواپیما شده بود ... ترکیب کارتون جیمبو و اون آزمایش باعث شد که : ... همینجوری با میخها صحبت می کردم ، مثلا من برج کنترل بودم و میخها هم هواپیما و از قضا تو خیالم باند فرودگاه برفی شده بود ، ( همون قسمت بود جیمبو بخاطر برفی بودن باند نتونست فرود بیاد ... ) خلاصه چشم افتاد به پریز برق رو دیوار اتاقم ، بدون اینکه اصلا به فکرم برسه که این کار خطر داره ،  با صدای جیمبو گفتم ... برج کنترل من یه فرودگاه پیدا کردم ... ، همین الان که اینو می نویسم هم خندم میاد و هم گریه .... آره چشمتون روز بد نبینه هر دو تا میخ رو که هر کدوم تو یه دستم بود با سرعت فرو کردم تو پریز برق ... شاید باورتون نشه ولی چیزی حدود 2 متر به عقب پرت شدم و سرم محکم خورد به یکی از وسایل اتاقم ( که الانم هر چی فکر میکنم یادم نمیاد چی بود ) ... خلاصه حدود 2 روز طول کشید تا من برگردم حال و هوای عادی خودم ... تازه این کار من باعث شده بود که یخچالمون هم بسوزه ...

از اون تاریخ بود که من پی بردم که هنرمندم ، یا مخترع یا مکتشف حالا هر چی ... و اینارو هم می ذاشتم به حساب سختیهایی که باید تو این راه متقبل شد ...

خلاصه هر بار تحلیلهای مغر من اینجوری با زیانهای جانی و مالی همراه بود و تا الان هم بی نتیجه مونده ... ولی یه روز به ثمر میرسه مگه نه !!!