اولين شب آرامش

بهیچ عنوان نمی تونم چیزی بنویسم ، حالا چرا بماند ...

براتون عکسهایی از هنرمندی با چوب و هنرمندی روی چوب گذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد ...

بازم هنر نمایی ... اینبار با سیم مفتولی ، هنر نمایی کردن ... هنرمنده رفته چند متر سیم گرفته و بدون اینکه از جایی قطعش کنه همینطور یه دست از اول تا آخرش رو هی پیچ در پیچ کرده و تونسته باهاشون شکلای جالب در بیاره ... شکلای خیلی جالب ...

کدو تنبل رو هم با همه بی ریختیش میشه خوشگل تزئین کرد ... ولی نمی دونم چی تو ذات این کدو تنبل هست که من هر موقع دیدم باهاش شکلکی چیزی درست کردن همیشه شکلهای وحشت ناک بوده ... یه بار ندیدم یه کدو تنبل درست کنن که بخنده یا خوش قیافه باشه ...

چنگال بدون قاشق مث قیمه ی بی پیاز می مونه ... یا مث عروس بی جهاز ... یا حالا مثل خیلی چیزای دیگه می مونه که قرار نیست من تک به تک بنویسم ... آدم هنرمند دست به خاک می زنه تبدیلش میکنه به طلا ، یه پیام بازرگانی بود می گفت : خاک را به هنر کیمیا کنیم ... مصداق همین جمله ی بنده س ...

يادمه عكساي متروي يه كشوري رو گذاشته بودم براتون كه يه عالمه هنر نقاشي ديواري پرسپكتيو داشت ... عكساي جالبي بود ... تو ايران متاسفانه از اين هنر ها نداريم ... يا اگه داريم بهش بها داده نشده ... فك كنين برين تو يه محيطي كه چهار تا هنرمند در و ديوارش رو سه بعدي طراحي كرده باشن ..

شما تو عکسای هنری که تا حالا دیدین به همچین موردی هم برخوردین ؟ اول یه شکلهایی رو قالب ریختن بعد با پرتغال تزئینش کردن ، یعنی پرتغالارو با چسب کوفوندن به چارچوبای طراحی شده .  واقعا فوق العادس ... چه فکرا که به سر این آدمیزاد نمی رسه ... دقیقا نمی دونم کجاس ... شاید بنفیکا باشه ...

واقعا هنرمند بودنم نعمتیه ... بعضی ها هستن که از هر انگشتشون 254 تا هنر می باره ، بعضی ها هم از ده تا انگشتشون که سهله از  به اضافه ده تا انگشت پا یعنی 20 تا انگشتشونم رادیکال 41/2 تا هم هنر نمی باره ، مث خود من ... ببینید ظرافت و خلاقیت ذهن رو ... طرف باید آدم واقعا خوش ذوقی بوده باشه که تونسته انقد قشنگ شکل بده به هوله ها ... من تنها استفاده هنرمندانه ای که بلدم از هوله بکنم اینه که ...

باور کنید از انگشت خیلی استفاده های مفیدی می شه کرد ، وجود نازنین انگشت فقط برای این نیست که باهاش باتوم و قاشق گرفته شه یا تو دماغ بره ، میشه با انگشت هنر نمایی کرد ، میشه باهاش قلم گرفت و نوشت یا میشه مث پتروس گذاشتش تو سوراخ سد ...

هممون تا حالا نقاشي كشيديم ... زشت و خوشگلش مهم نيست اما همين كه همه اون چيزائي كه تو ذهنمون بود رو بدون سانسور با اون مداد رنگي هاي دوست داشتنيمون مياورديم رو كاغذ يه دنيا ارزش داشت ... تو ايميلام چند تا نقاشي ديدم كه باز منه رويا پرداز رو برد تو عالم بچگي  .... نقاشي هائي كه قبل از كشيدن و عمل نقاشي كلي روش فكر شده ... اول فكر شده بعد نقاشي شده ...

از قديم نديم كاريكاتور دوست داشتم ... مخصوصن اگر كنار مدل واقعيش باشه .... ياد اون بنده خدائي افتادم كه ميگن بجاي كاريكاتورش عكس خودشو گذاشته بودن ...  حيف كه قرار شده ديگه حرف سياسي نزنم ...  ببينين اين كاريكاتورارو .. مخصوصن آخريشو ....  اين مسئله رو هم كه از خودم گفتم بخونين و نظرتونو بدين ...

وقتي از پل مديريت رد ميشم چه دست فروش باشه چه نباشه ياد بادكنكاي قرمز و صورتيشون ميفتم .... ياد گل نرگس ...  ياد فال حافظ ...   بادكنكا اونجا آدمو بدجوري به فكر فرو ميبرن ... باعث چه چيزائي ميشن و چه خاطره هائي واسه آدم ميسازن ... چه تو دوران بچگي ... چه تو دوراني كه آدما فك ميكنن بزرگ شدن ................. اين بادكنكائي كه براتون گذاشتم تو فستيوال هنرهاي بادكنكي مقام آودرن .... ببينين ...

اونوقتا از كتاب استفاده هاي زيادي ميكردم ... خيلي وقتا بعنوان سه پايه دوربين ... خيلي وقتا بعنوان يه وزنه سنگين بعد از چسب كاري ..... خيلي وقتا هم واسه دكور و عضويت تو كتابخونه ..... اما هيچ وقت فكر نميكردم ميشه با كتاب هم هنر نمائي كرد ... اين آقا يا خانومي كه اين كتابارو اين شكلي چينده هم خيلي كتاب داشته .... هم خيلي به دانشمندا علاقه داشته .... هم قدرت تخيل خوبي داشته ....

دو - سه تا عكس بيشتر نداشتم ازشون ... اما كلي حال كردم  ... چقدر فكراشون باز و بي دغدغس كه يه همچين چيزائي به ذهنشون ميرسه .. چه اون زن و مردي كه دهنشون رو گريم كردن و جاي دهن ماهي جا زدن ... چه اون پسره كه با چند تا تيكه لباس اومده چند تا حيوون رو درست كرده ...

نقاشي هاي جالب و ديدني هستن روي اتوبوس ها  ... بعضي هاش واقعن يه فكر باز ميخواد و البته قوي ... مخصوصن اونائي كه از لاستيكاي اتوبوس يه جوري استفاده كردن ... ياد آقاي ولدوند افتادم  ... از همكاراي خوبم و اساتيد بزرگ گرافيك تو دانشگاه سوره .............

امروز سفری داشتم به دنیایی رنگی....مواج و رویایی, مثل رنگین کمان......در گوشه ای از این دنیا ,مداد رنگی های زندگیم را در صندوقچه خاطراتم پیدا کردم. قطار رنگ ها در اندازه های کوتاه و بلند صف کشیده بودند.
بیادم آمد در این جعبه... مداد سفید و زردم را هرگز نتراشیده اما مداد سبزم آنقدر کوچک بود که دیگر نمی توانستم آن را به دست بگیرم....